Լեզու դիր բերանս, Բարձրյալ,

Տեսածս վկայող լեզու…

Անապագա, անանցյալ

Քրմերն արյուն են ուզում։

 

Քրմերն արյուն են մզում

Մարմիններից լավ բտած,

Որ շնչում են, խոսում են, վազում,

Լիզում շրթունքները հոտած։

 

Անըմբոստ են, չե՛ն ընդվզում

Քորքոտած հոգիները նրանց,

Քրմաստեղծ ցանցերի մեջ կիզվում,

Անէանում են անդարձ։

 

Ապագա դարձող մի անցյալ

Ստրկության դրոշ է պարզում…

Դու այստեղ ավելորդ ես, Բարձրյալ,

Բաբելոնն այս չի փլուզվում…

Advertisements