ՕՐԻՈՐԴՆ ՈՒ ՇՈՒՆԸ

Թողնել մեկնաբանություն


Խենթացել են ծառերը, օրիո՜րդ,
Քեզ նման օրորվում են մայթին,
ու դեղին մազերը՝ բիզբիզ են,
ու մերկ են կրծքերը սաթե…

Քամին՝ խառնշտում ձեր վարսերը,
շոյում, համբուրում է կրծքերը…
Խենթացել է քամին՝ իմ ընկերը.
Նա՜ էլ է ընկել ձեր ոտքերը…

իսկ ես, նախընտրում եմ լինել
Թափառող մի շուն, որ կծում է…
Թեև դավադիր իմ ընկերը՝
Քամին… ինձ անվերջ հալածում է։

Քեզ ինչպես հասկացնեմ, որ հոգիս
ուզում է կապվել ծառի տակ…
որ հոգնել եմ լուսնահաչից,
Թեև գայլ եմ արդեն… կիսով չափ…

Դու քամու սիրահար մի խենթուկ,
Ես մի շուն՝ ոռնոցիս հետ մենակ…
ու թվում է՝ ծառերն՝ անպտուղ,
ու անտուն է աշխարհը համայն…

Բեր գգվենք ու քամին թող ոռնա…
Ձևացնենք՝ դու քեզ ծառ, ես ինձ շուն…
ու թող մանրաքայլ հեռանա
Հերթական՝ անպտուղ մի աշուն…

Advertisements

«թARS-մեTա» շարքից

Թողնել մեկնաբանություն


* * *
Երկնքից տագնապ էր կաթում։
Տագնապը մարմին էր առնում
Գայլերի աղիողորմում։
Չփորձեցինք անգամ իմանալ,
Թե ինչու են շները լռում՝
Պոչերը տակները ծալած…
ու եղավ խավարում։
ու եկան…
Եկան մերկ, հմայիչ ու դյութող,
Հանց սիրեն՝ գերեցին երգով, ու…
Մեր զինվորները՝ վարձկան, ու
կանայք վարձակներ դարձան…
Պահապան շներն այլևս
Քերբեր էին՝ դժոխաշուն…
Լուսաբացին լույսը քիչ էր,
Լույսի փոխարեն կավիճ էր
Լուսամուտների ապակուն,
Գետնի տեղ՝ արնաճահիճ էր,
Գարշահոտ արնալորձը գուղձ-գուղձ
կաթում էր երկնքից լպրծուն…
Հետո գարշահոտ կարմրի մեջ
Սևականաչը պայթեց՝ որպես մոխրե մուժ,
ու խավարը մեկ՝ սև, մեկ՝ կանաչ էր՝ մուգ,
որ խցվում կոկորդդ, խեղդում էր…
Եկվորները՝ հմայիչ ու մերկ,
Արնոտ շուրթերով մեկ առ մեկ
Համբուրում էին վարձկաններին,
ու համբույրն հավիտյան դաջվում էր…
իսկ մենք կուրացած, խլացած,
Լորձ ու լերդի մեջ կորած,
Խարխափում էինք հոգնատանջ…
«Այսօր»-ը դառնում էր «երեկ»,
ու թվում էր՝ «վաղը» չի՛ գալու երբեք…
Եվ լոկ գայլերի ոռնոցն էր
Հանց կոչնակ հնչում ամենուր.
«Արթնացեք, նրանք այստեղ են,
իսկ դուք՝ փորձության երախում.
Նորից երգելու ժամանակն է»…
իսկ լեռների ծերպերին,
Ազատ գայլերի երգի հետ
շառագունում էր կրկին
Արևի պսակը ոսկե։

%d bloggers like this: