Գիլանցի գրատարածք

«թARS-մեTա» շարքից

Advertisements

* * *
Երկնքից տագնապ էր կաթում։
Տագնապը մարմին էր առնում
Գայլերի աղիողորմում։
Չփորձեցինք անգամ իմանալ,
Թե ինչու են շները լռում՝
Պոչերը տակները ծալած…
ու եղավ խավարում։
ու եկան…
Եկան մերկ, հմայիչ ու դյութող,
Հանց սիրեն՝ գերեցին երգով, ու…
Մեր զինվորները՝ վարձկան, ու
կանայք վարձակներ դարձան…
Պահապան շներն այլևս
Քերբեր էին՝ դժոխաշուն…
Լուսաբացին լույսը քիչ էր,
Լույսի փոխարեն կավիճ էր
Լուսամուտների ապակուն,
Գետնի տեղ՝ արնաճահիճ էր,
Գարշահոտ արնալորձը գուղձ-գուղձ
կաթում էր երկնքից լպրծուն…
Հետո գարշահոտ կարմրի մեջ
Սևականաչը պայթեց՝ որպես մոխրե մուժ,
ու խավարը մեկ՝ սև, մեկ՝ կանաչ էր՝ մուգ,
որ խցվում կոկորդդ, խեղդում էր…
Եկվորները՝ հմայիչ ու մերկ,
Արնոտ շուրթերով մեկ առ մեկ
Համբուրում էին վարձկաններին,
ու համբույրն հավիտյան դաջվում էր…
իսկ մենք կուրացած, խլացած,
Լորձ ու լերդի մեջ կորած,
Խարխափում էինք հոգնատանջ…
«Այսօր»-ը դառնում էր «երեկ»,
ու թվում էր՝ «վաղը» չի՛ գալու երբեք…
Եվ լոկ գայլերի ոռնոցն էր
Հանց կոչնակ հնչում ամենուր.
«Արթնացեք, նրանք այստեղ են,
իսկ դուք՝ փորձության երախում.
Նորից երգելու ժամանակն է»…
իսկ լեռների ծերպերին,
Ազատ գայլերի երգի հետ
շառագունում էր կրկին
Արևի պսակը ոսկե։

Advertisements