«Մանկություն» պայմանական շարքից

Թողնել մեկնաբանություն


88-ի ամռանն էր:
Մեր «մոծոն»` Արամը, որ ֆուտբոլիստ էր կարգին,
ինձ տեսավ մայլի գլխին.
«Հլա կանգնի, ուսանող-ախպեր, նստացույցի՞ց»։
«Հա»,- ասացի։
Ասաց. «Ակտիվիստ-ախպեր, ասում եմ՝
մայլի ջահելներով հավաքվենք, գնանք Մեղրի.
դատարկ գյուղեր կան սահմաններին…
Համ նոր գյուղ կունենանք, համ էլ…
Դե մեր մայլեն՝ մերն է՝ ինչ էլ լինի»…
Մտովի մեր հարթ, ուղիղ մայլեն պոկեցի,
տարա դրեցի Մեղրու սարերին…
Ծռմռվեց, տեղ-տեղ պատռտվեց,
ու մեջտեղում, մի քանի տեղից ժայռեր բուսնեցին,
Արարատն անգամ թեք նստեց հորիզոնին…
«Եսի՞մ,-ասացի,- Արամ, տղերքը կգա՞ն որ»…
Ժպտաց` մտախոհ ու տխուր…
Ասաց. «Բոլորդ նույն բանն ասիք, անխտիր»…

Հիմա մայլի տղերքը սահմաններին են`
Բեռլինի, Մադրիդի, Վլադիվոստոկի,
Ռոստովի, Մոսկվայի, Սանկտ Պետերբուրգի,
Երևանի ու երկնքի…
Մայլեն էլի մերն է, բայց տեղ-տեղ…
Սահմանապահ թոռները մեկ-մեկ….
Որպես հովեկ….
Ամառները…
Արամը` «մոծոն», արդեն չկա.
ձեռ քաշեց իր ֆուտբոլից ու մտասույզ՝ լուծվեց օղու մեջ,
հետո – կանեփածխի…
Որպես մանկության մի հուշ` վերածվեց մշուշի,
ու թեթև-թեթև նստել է` ավտոմատն ուսին,
իր` էդպես էլ չտեսած Մեղրու սարերին…

Advertisements

«Մանկություն» շարքից

Թողնել մեկնաբանություն


Ծառերը…

Հսկա, երկնաքեր…

Վերում երկինքն էր՝

Նոթերը կիտած-մռթնած…

Սոճիների ծայրերը

Խուտուտ էին տալիս խոժոռված

Երկնքի ոտնաթաթերը։

Գերանաշեն, անմեխ էին

Տայգայում ծվարած տները…

Հաստատ հիշում եմ՝ կին էի.

Սարաֆան էր հագինս՝

Ասեղնագործ ու ճերմակ։

Տղա ¨ աղջիկ՝ թ¨անցուկ

Շրջում էինք փողոցում,

Երգում, իրար ձայնակցում,

Տնից տուն էինք անցնում…

Հետո բացվեց ինչ-որ դուռ…

Հետո մռայլ սենյակ էր,

Ուր մազախռիվ, արջակերպ

ինչ-որ դեմք էր գոռում…

Հետո շողշողաց կացնի շեղբն ու…

Տաքացավ ճակատս…

Անկամ թուլությանս միջով

Աշխարհը հալվեց, թուլացավ,

Ու իրար լուծվելով՝ հոսեցինք

Ես, կացինը, ծառերը, ձյունը, ար¨ը…

Հետո արթնացա մեր տան մեջ.

Աշխարհը մասամբ պնդացել,

Մասամբ դեռ հոսում էր,

Կլանում էի

Մորս կաթի հետ…

«Ars-մետա» շարքից

Թողնել մեկնաբանություն


Թաղված բազմահունչ
«իզմ-ություն»-ներում,
իմաստուն գրքերում,
բազմիմաստ տողերում
Կյանքն էի որոնում…
Մինչդեռ նա եկել էր հուշիկ,
ու կանգնել շվարած…
Կամացուկ ծվարեց
Հորս բերած ծիրանների մեջ։
Ծիրանի բույրը տարածվեց,
սակայն ինչ-որ բան էն չէր…
Խույս տալով իմ հոտոտելիքից՝
ծիրանի բույրը գնաց համբուրվեց մեղվաճանճի հետ…
Իսկ ես, կտրվել թվայնացված
«իզմ-ություն»-ներից,
ուզում էի ծիրան վայելել…
— Ինչ-որ անհամ են,- ասացի հորս, որ եկել էր
ու կանգնել շվարած…

Տագնապ

Թողնել մեկնաբանություն


Տագնապ՝
Գիշերվա կեսին.
Թռչունները չվեցին
Ու տեղը, ուր նրանք պիտի հասնեն,
Ջնջել են քարտեզից…

Տագնապ՝
Գիշերվա կեսին.
Թռչունները չվեցին,
Որ ետ գան, ասեն՝ «pardon,
Եկանք՝ մեր բները վաճառենք,
Էստեղ ագռավներն ու ցիները շատ են,
մենք գնում ենք»…

Տագնապ՝
Գշերվա կեսին.
Թռչունները օրերիս շարանի հետ եկան,
Որ ասեն` «mersi, քարտեզագիր,
Մենք գնացինք…
Ու անտես մի ձեռք անընդհատ ջնջում է
Տունը….
Ճանապարհը…
Ուղենիշները…
Ու գրում է՝ «տագնապ,
Տագնապ՝ գիշերվա կեսին»…
15. 02. 2000 թվական

Կյանք էր…

Թողնել մեկնաբանություն


Կյանք էր… Ապրում էր
Սիրտը բաց, կուրծքը՝ կրքոտ,
Երկինքը երկրին կապում էր
Սիրո, տարփանքի ջլերով,
Մեղքերի բոցում շիկանում էր,
Զղջման հնոցի մեջ հալչում,
Ձուլվում, դառնում լար ու հնչում էր
Որպես աղոթք մշտարթուն…

Նա մեկ սուրբ էր, մեկ՝ անառակ՝
Կենաց տարերքից խենթացած,
Իր ձայնը երկինք հասնում էր,
Սրբերինն ընկնում էր ցած՝
Էդպես էլ տեղ չհասած…

Իսկ հետո X ժամանակն էր…
Նա եկավ՝ մեղավոր ու անմեղ…
Իր բաժինը գրկած` հեռացավ
Չանելով ծանր ու թեթև,
Կենսախինդ, սեթևէթ,
Կրծքին մի թիթեռ՝
Կայտառ,
Որ փրկեց նրան X ժամին,
Զի թևերին աղոթք էր
Գործված տառ առ տառ՝
«Կյանք էր… Ապրում էր
Սիրտը բաց…»։

«Ars-մետա» շարքից

Թողնել մեկնաբանություն


Սենց էլ բա՞ն…
Էս հսկաները խելոք
Կյանքներս կերան
Ծովից-ծով Հ… տանելով
Ու ետ բերելով ծարավ…
Անվերջ վազքի հետ՝ մայելով,
Ձգլվզած դեպ երկինք,
Զառանցում, կանչում ենք կրկին.
— Հառա՜ջ, դեպի Ծովից-ծով,-
Դրախտում գոյելով սովից-սով…

Ու քանի դեռ ճամփեքին էինք՝
Ծարավ, հուսաբեկ ու անտեր,
Տերովներին տուն արին.
Մթնել էր, ժամն էր գելի…

Ու մենք խուռներամ կանգնեցինք՝
Ձգլվզած դեպ երկինք…
— Էդ է,-վերից ասացին,-
Էդպես կլինի քանի դեռ
Ո՛չ գել եք դառել,
Ո՛չ էլ տեր…

ՑՈւԼԻ ԵՐԳԸ

Թողնել մեկնաբանություն


Ես իմ ողջ կյանքում միայն բանել եմ,
Տիրոջս կամքը լուռ կատարել եմ,
Ողջ չարքաշ կյանքում — գարշահոտ գոմում ՝
Իմ իսկ կեղտի մեջ ծղոտ եմ ծամում։

Հիմա ասում են ազատ ես, գնա՛,
Գլուխդ պահիր, ո՜նց կուզես մնա…
Ո՞նց թե ազատ եմ, գլուխ չեմ հանում,
Ազատ կյանքն ի՞նչ է, չեմ էլ հասկանում.

Որ ազատ եղա՝ ինձ ո՞վ կլծի,
Որ ազատ եղա՝ ինձ ո՞վ կծեծի…

Չէ՜, իմ ինչին է ազատ ապրելը…
Գերադասում եմ ծղոտ ծամելը,
Գարշահոտ գոմում մի կերպ քնելն
Ու տխուր-տրտում հոգոց հանելը։

Թող որ ինձ կթեն՝ թեկուզ և  ցուլ եմ,
Նույնիսկ կծնեմ՝ թեև  ամուլ եմ,
Լու՛ծ դրեք մեջքիս՝ ես դեռ ամուր եմ…
Մենակ իմանամ, որ դեռ տեր ունեմ…

Չէ՜, չեմ լսելու ազատամիտին,
Կաշիս սովոր է դալար ճիպոտին…
Օրհնված լինեն տիրոջ ձեռքերը
Եվ այդ ձեռքերից ծնված վերքերը։

20.09. 1991 թ.

Older Entries Newer Entries

%d bloggers like this: