Ռեքվիեմ (Աննա Ախմատովա)

Թողնել մեկնաբանություն


Ձոն

Այս վշտի առջև խոնարհվում են լեռները,

Եվ կանգ է առնում գետը մեծամեծ,

Բայց ամուր են բանտային փականները,

Դրանցից անդին՝ «տաժանախցեր»

Ու մահացու տրտմություն է։

Ոմանց համար թարմ քամին է ոռնում,

Ոմանց համար՝ մայրամուտ է զով.

Չգիտենք, մեզ համար մշտապես նույն՝

Բանալու՝ նյարդ սղոցող ճզզոց

Ու զինվորների ծանր քայլք է։

Արթնանում էինք մինչ արևածագ,

Անցնում քաղաքով ամայցած,

Ուր հանդիպում էին անշունչ դիակներ,

Նևան՝ մգլապատ, ու արևն էր ցածր,

Իսկ հեռվում լողում էր հույսի նավակը։

Դատավճիռ… Արցունքում ես մեկեն,

Բոլորից անջատ ես արդեն… Գիտե՞ս,

Ասես կյանքդ սրտիցդ պոկեն,

Ասես հրում են կոպիտ, որ գետնեն,

Բայց քայլում է… Ճոճվում է… Մենակ է…

Սատանայական այն երկու տարվա

Ըներուհիներս որտե՞ղ են, հարկավ,

Ի՞նչ են տեսնում լուսնի օղակում,

Սիբիրյան բքի մեջ ինչ են գուշակում…

Ես հրաժեշտի վերջին ողջույն եմ նրանց ուղարկում։

Մարտ, 1940

Advertisements

Ֆյոդոր Սոլոգուբ

Թողնել մեկնաբանություն


Առաջին ու երկրորդ բանաստեղծության թարգմանիչը հայ դասկան է… Կարո՞ղ եք մեկնաբանություններում գրել այդ թարգմանչի անունը…

* * *

1.

Մայիր աստղն է ցոլում վրաս,

Աստղը Մայիր.

0, այդ լույսով լուսավառված

Հեռու երկիր…

Երկիրն Օյլե՝ եթերային ալիքներում,

Երկիրն Օյլե։

Մայիրի պարզ լույսն է վառվում

Երկրում Օյլե…

Լիգո գետն է սիրո երկրում,

Գետն է Լիգո,

Մայիրի պարզ դեմքն օրորում

Իր ալիքով…

Քնարի թրթիռ, բուրմունք ծաղկանց,

Քնարի թրթիռ,

Համաձայն երգ չքնաղ կանանց՝

Գովքըդ Մայիր…

2.

Օյլե երկրում հեռավոր ու դյութական…

Այնտեղ է իմ սերը բոլոր, իմ հոգին։

Օյլե երկրում հեռավոր ու դյութական

Նվագներով քաղցրաձայն ու համաձայն

Օրհներգում են, գովեստ երգում այն կյանքին,

Այնտեղ Մայիր աստղի ցոլքով լուսավառ՝

Ողջը ծաղկում ու երգում է այնպես պարզ,

Այնտեղ Մայիր աստղի ցոլքով լուսավառ,

Եթերային օրորումով օրորված,

Խորհրդավոր մի այլ աշխարհ է ապրում…

3

Այն ամենն, ինչ մենք չունեինք այստեղ,

Ամենն, ինչ ծնում էր երկրի վշտերը,

Ծաղկում ու փայլատակում է այստեղ,

O՜, Լիգոյական օրհնված դաշտեր։

Երկրի աշխարհը՝ թշնամանքի ծով,

Երկրի աշխարհն է պատված ունայնով,

Սփոփվում ենք լուռ գերեզմանոցով,

Մահու պես երկար ու մթին քնով:

Բայց Լիգոն հոսում ու գլգլում է,

Հրաշագեղ ծաղիկներն են բուրում,

Մայիրը՝ կուսական, լռին փայլում է

Հավերժ գեղեցկության երկրի վերում:

4

Քիչ-քիչ կքայքայվի աճյունն իմ,

Կներծծվի խոնավ հողին,

Ես աստղերի մեջ կգտնեմ իմ

Ուրիշ՝ Օյլե երկրի ուղին:

Երկրայինը կմոռանամ ես,

Եվ չեմ լինի այնտեղ օտար,

Երկրային սովորության պես

Այլ հրաշքի կհավատամ:

5

Մենք շուտով կմեռնենք

Երկրի երեսին, —

Մենք շուտով միասին

Օյլե կհասնենք:

Պայծառ Մայիրի տակ

Մեր սերը անբիծ,

Լուսե Մայիրի տակ

Կգտնենք նորից։

Այն, ինչ թաքցնի

Խանդոտ երկիրը,

Արևը թաքցնի —

Ցույց կտա Մայիրը:

Գավաթ (Ալ. Ռևիչ)

Թողնել մեկնաբանություն


Կարող էր՝ չծնվեի աշխարհում,

Կարող էր… Փառքդ շատ Տեր իմ,

Հիշում անցյալի դեմքերն ու

Արցունքոտվում են այտերն իմ։

 

Ծննդյան ձյունե առավոտ.

Վաղնջական մի աշխարհ՝

Ծխացող վառարան, նամահոտ՝

Տներում՝ ցրտից դողահար։

 

Քաջության բիբերում սարսափի

Սուր հատիկ էր մաղվում ու ծակում,

Արյունոտ դրոշներն ու սպիտակ

Ձնաբուքն էին զարկում ապակուն։

 

Ձյունաթաղ էին բոլոր չափումները,

Սառը բուք, կրակոց ճակատին,

Զառիթափ բլուրներ, ուր ոտքերդ

Սառցաճում էին խրամատին։

 

Ինչ-որ տեղ այս ամենը եղել է

Ու դեռ կմնա դարեդար,

Շտրաֆբատի սև այս տողերը

Տպված են ճերմակ ձյան վրա։

 

Մոտենում է կյանքի ավարտը

Ձյունաթաղ հարձակմամբ… Երազում…

Լի բերան խմվել է գավաթը,

Չնչին մնացորդ է թասում։

Իոսիֆ Բրոդսկի «Ես մտել եմ վայրի գազանի վանդակը…»

Թողնել մեկնաբանություն


Ես մտել եմ վայրի գազանի վանդակը,

Անուն ու պատժաչափս դաջել բարաքում։

Ապրել եմ ծովափին, խաղացել եմ ռուլետկա,

Չգիտես ում հետ՝ ճաշել Ֆրակով։

Սառցադաշտի գլխից կես աշախարհն եմ տեսել,

Երեք անգամ խեղդվել եմ, երկու անգամ՝ փորթվել։

Լքեցի երկիրը, որն ինձ սնուցել էր,

Ինձ մոռացածներից քաղաք կկերտվի։

Շրջել եմ հոների ձայներ հիշող դաշտում,

Հագել՝ ինչ նորից էր դառնալու նորաձև,

Գարի եմ ցանել, ձյութել գոմի կտուր,

ու չեմ խմել երևի թե միմիայն չոր ջուր։

Պահնորդի սևապողպատ բիբը ներս թողի երազներս,

Անփշրանք լափեցի հացն արտաքսումի։

Ոռնոցից զատ ինձ թույլ տվի բոլոր ձայները,

Անցել եմ շշուկի։ Հիմա քառասուն եմ։

Ի՞նչ ասեմ կյանքից, որ պարզվեց երկար էր։

Լոկ վշտի հետ ունեմ համերաշխություն։

Ու քանի դեռ բերանս չեն ծեփել կավով,

այնտեղից կհնչի լոկ շնորհակալություն։

Լեո Բուտնարու

Թողնել մեկնաբանություն


Ո՛չ արմունկներով

Հրեշտակիկ, դեռ ջահել ես,

մի՛ աշխատիր արմունկներով,

այլ թևերով, թևերով…

O TEMPORA!

Օ՜, բարքեր, օ՜, ժամանակներ։

Նույնիսկ անձեռ մարդիկ

արդեն չունեն

մաքուր ձեռքեր…

Անդրեյ Կորովին

Թողնել մեկնաբանություն


Ղրիմյան տափաստանը

ոչնչի հետ չես շփոթի
ղրիմյան տափաստանի հոտն այդ
շիկացած հողի շունչը տտիպ
բերնիդ մեջ է
նստում է թոքերիդ
ճամփեզրի ծիրաններին վայրի
որ աճում են եզրաշերտին
ղրիմյան երկաթգծի
այդ բույրի պատճառով
ամեն տարի
ես նստում եմ հարավային ուղղության
շոգախեղդ անող գնացքը
լողանում եմ քրտինքով
խմում հարևանների հետ ուղեխցիս

իսկ հետո տափաստանը շուռ է գալիս
աղուտների մեջ Սիվաշի
արևի ու մարդկանց չորացրած ծովը
բաժանված է քառակուսիների
հողի մեջ խփված սեպերով
ջուրը գոլորշանում
մնում է աղե կեղևը
տափաստանը հեռանում է դեպի ծով
զրնգում է օշինդրե զուռնայով
կոչնակում սկյության հեծելակի ուլուլյույով
լալիս է ռուս հարճերի ձայներով

այնքան ձայներ է ներծծել
այսօրվա լռությունը
որ նրա չխոսելն
ավելի ահավոր է քան մահվան ճիչերը
հազարավոր մարդկանց
տարբեր ազգության հավատի
ներաճած այս տափաստանին
իրենց մարմին ու արյամբ

հետո տափաստանի փետրախոտե ընթացքը
դեմ է առնում սարերին
ու թավագլոր իջնում ցած
դեպի ծովը կանաչ
դեպի նավերը խորտակված
դեպի նրանք
ովքեր մի անգամ
ուզում էին այստեղ ծարավ հագեցնել
նավամբարների ջուրը թարմացնել
իրենց հետ վայրի գեղուհի վերցնել

բայց ընդմիշտ մնացին այստեղ

Մարինա Կուլակովա

Թողնել մեկնաբանություն


Older Entries

%d bloggers like this: